Nu we al jaren in Nederland wonen, zijn we ons er meer en meer van bewust geworden dat we de Roemeense gemeenschap in dit land vormen. Daarmee ontstond de behoefte om meer van elkaar te weten, te begrijpen en vooral ook om na te gaan waarom we ons zo prettig voelen in dit land.
Daarmee ontstond het project ‘Noi Rădăcini’ – vertaald: ‘nieuwe wortels’ – de publicatie van een reeks korte interviews gebaseerd op een aantal dezelfde vragen, die vanaf nu wekelijks worden gepubliceerd: een jaar lang, 52 keer.
Wie willen we bereiken? Allereerst de Roemenen in Nederland, want we willen hen meer van elkaar laten begrijpen, van de diverse aspecten van het leven in Nederland en van de verschillende ideeën die leven over ‘succes’.
Daarnaast zouden we ook de (autochtone) Nederlanders willen bereiken, om hen te laten zien en begrijpen welke bijdrage Roemenen leveren aan deze samenleving. En we hopen natuurlijk dat het imago van de Roemeense gemeenschap in positieve zin zal worden versterkt.
“De grootste omslag in de manier waarop ik hier tegen de dingen aan ben gaan kijken, is waarschijnlijk een verandering van de definitie van succes. Ik zeg nu dat ik succes heb, ook al heb ik geen geld en evenmin auto’s. Wat ik wel heb, is impact op het leven van anderen en ik geloof dat dit uiteindelijk succes betekent.”
“Ik herinner mij nog goed een moment in de oude tuin van het Stedelijk Museum zat. Ik kocht een boek, bestelde een kop koffie, las uren lang en voelde me diep diep gelukkig van binnen. Ik zei toen tegen mezelf dat ik deze stad nooit meer zou verlaten.”
Ik heb veel van de Nederlanders overgenomen. Ik ben nu een mengsel van Nederlander en Roemeen, maar ik wil ook geloven dat ik mijn Roemeense warmte en elan niet kwijt ben geraakt.
“… na drie of vier jaar begon ik me goed te voelen. Ik besefte dat toen heel goed. Ik liep op straat langs een etalage en keek naar binnen. Ik zei toen tegen mezelf in de Nederlandse taal “Wauw, wat een mooie jurk”! En toen besefte ik dat het voorbij was, dat ik uiteindelijk een nieuw thuis had gevonden en geaccepteerd. Ik was thuis!”
Copyright Noi Rădăcini – ©
