Nu we al jaren in Nederland wonen, zijn we ons er meer en meer van bewust geworden dat we de Roemeense gemeenschap in dit land vormen. Daarmee ontstond de behoefte om meer van elkaar te weten, te begrijpen en vooral ook om na te gaan waarom we ons zo prettig voelen in dit land.
Daarmee ontstond het project ‘Noi Rădăcini’ – vertaald: ‘nieuwe wortels’ – de publicatie van een reeks korte interviews gebaseerd op een aantal dezelfde vragen, die vanaf nu wekelijks worden gepubliceerd: een jaar lang, 52 keer.
Wie willen we bereiken? Allereerst de Roemenen in Nederland, want we willen hen meer van elkaar laten begrijpen, van de diverse aspecten van het leven in Nederland en van de verschillende ideeën die leven over ‘succes’.
Daarnaast zouden we ook de (autochtone) Nederlanders willen bereiken, om hen te laten zien en begrijpen welke bijdrage Roemenen leveren aan deze samenleving. En we hopen natuurlijk dat het imago van de Roemeense gemeenschap in positieve zin zal worden versterkt.
” … Ik denk eigenlijk dat het ook niet mooi is om te zeggen dat ik succesvol ben. Ik ben een menselijk iemand. Dat denk ik en dat hoop ik. Uitvinders, wiskundigen, natuurkundigen, dat zijn succesvolle mensen, niet wij handelaren.”
“Als volleybalster heb ik geleerd te trainen met het oog op de finale. Dat betekent dat je eerst traint voor de eerste etappe, dat je in vorm bent, dat je naar het eerste toernooi gaat, dat je de plaatselijke, regionale competities wint, eventueel de halve finale en dan de finale. Dus er zijn verschillende stappen die genomen moeten worden. Als je iets wilt, moet je stappen zetten. Natuurlijk zullen er stappen vooruit en stappen achteruit zijn, maar met de finale in gedachte.”
“Het is een plek waar ik voel dat ik gekomen ben om te doen wat ik leuk vind. Je kunt de American Dream verwezenlijken, ook is Nederland Amerika niet. Ik bedoel dat je kunt doen wat je wilt en wanneer je wilt en daarbij risico’s kunt nemen. Het is een plek waar mijn creativiteit tot bloei komt.”
“… Ik moet zeggen dat ik me na bijna negen jaar nog niet thuis voel, maar het gaat wel steeds beter. Via mijn werk heb ik regelmatig contact met de Nederlandse maatschappelijke structuren en ik heb het gevoel dat ik ze steeds beter begin te kennen.”
Copyright Noi Rădăcini – ©
